
පහුගිය සෙනසුරාදා පුදුම කම්මැලිකමක් ගැහුවා... කිසිම වැඩක් කරන්න හිතුනේ නෑ..
වැඩක් කරන්න පටන් ගද්දී මාරම කම්මැලිකමක් ගහනවා.. වෙනසකටත් එක්ක ගියා මං ආකාස කුසුම් බලන්න.. කම්මැලිකම ඇරගන්න කියලම නෙමේ, කොහොමත් ඒක එනකම් මග බලන් හිටපු නිසා ගියේ...
ඇත්තටම කාලෙකින් බලපු ලස්සන චිත්රපටියක්... මාලනී ෆොන්සේකාගේ සම්භාව්ය රංගනය දැන් තමයි ඇත්තටම බලන්න පුළුවන්... ආකාස කුසුම් කියන්නේ මහා ගැඹුරු කථාවකුත් නෙමෙයි.. ඒ වුනාට විඳින්න පුළුවන් යමක් තිබ්බා කියලා දැනෙනවා.. මාලනී ෆොන්සේකාගේ ඇත්ත ජීවිතේට පොඩි හෝ සම්බන්ධයක් තියෙනවාද කියලත් හිතුනා.. ටිකක් වෙනස් මාතෘකාවක් ගැන ප්රසන්න විතානගේ අපූරුවට කථාව ගොඩනගලා තිබ්බා...
මීට කලින් ජුලියා චිත්රපටියත් මං බලලා තිබ්බත් ඒක ගැන ලියන්න හිත අදිමදි කලා..
හැබැයි ගොඩක් අය ඒකේ අඩු පාඩු කිය කියා බැනලා තිබ්බාත් මට නම් ඒ තිර රචනේ අඩුපාඩු තිබ්බා මිසක් කැමරාකරණය, සංස්කරණය, රංගනය වැනි දේවල් සෑහෙන මට්ටමක තියෙන බව පෙනුනා..
ඒ වුනාට ආකාස කුසුම් ළඟින්වත් ජුලියා තියන්න බෑ... හැමෝම ආකාස කුසුම් බලන්න.. ලංකාවේ චිත්රපටි කලාවට ලෝකේ තැනක් තියෙයි කියලා දැන් දැන් දැනෙනවා වගේ...



